آدرس مورد نظر آزاد می باشد

اگر در جاده رویاهایت گام سفر برمی داری استوار باش و هرگز برای خود عذری اینچنین نتراش: "خوب این چیزی نیست که دقیقا می خواستم." در این عذر، دانه های شکست نهفته است. گام در راه بگذار حتی اگر گامهایت متزلزل باشد ویا بدانی که می توانی استوارتر از این گام برداری. اگر توانایی های امروزت را پذیرا باشی، بی تردید آینده ای بهتر خواهی داشت اما اگر محدودیت ها و نقاط ضعف خود را انکار کنی هرگز از آنها رهایی نخواهی یافت. با شجاعت در راه خود گام بردار و از انتقاد دیگران مهراس. بالاتر از آن، مگذار سرزنش از خود، تو را از پای درآورد. خداوند در شب های بی خوابی با تو خواهد بود و قطرات اشک را با "عشق خود" از گونه هایت خواهد زدود. خداوند با شجاعان است.

کتاب مکتوب، پائلو کوئیلو

و بدانيم كه عالم ترين انسانها آناني هستند كه مي دانند نمي دانند...!

ارزش مادر وپدر را:
از کسی بپرس که والدین خود را از دست داده است.

ارزش 10 سال را:
از زوجی بپرس که به تازگی طلاق گرفته اند.

ارزش4 سال را:
از یک فارغ التحصیل بپرس.

ارزش 1 سال را:
از دانش آموزی بپرس که در یک امتحان پایان ترم رد شده است.

ارزش 1 ماه را:
از مادری بپرس که بچه نارس به دنیا آورده است.

ارزش 1 هفته را:
از ناشر یک هفته نامه بپرس.

ارزش 1 ساعت را:
از عاشقی بپرس که انتظار ملاقات می کشد.

ارزش 1 دقیقه را:
از مسافری بپرس که قطار، اتوبوس یا هواپیما را از دست داده است.

ارزش 1 ثانیه را:
از کسی بپرس که از یک تصادف جان سالم بدر برده است.

ارزش 1 میلی ثانه را:
از کسی بپرس که مدال نقره را در المپیک برده است.

ارزش یک دوست را:
از کسی بپرس که آنرا از دست داده است.

زمان برای هیچ کس نمی ایستد . قدر تمام لحظاتی که داری بدان . شما آنرا حتی بیشتر از وقتی که با فرد بخصوصی آنرا قسمت می کنید ، گرامی خواهید داشت.

از کودکی در گوش ما گفته اند: بهشت زیر پای مادران است! تا چندسال پیش روزی برای قدردانی از پدران وجود نداشت، غافل از اینکه وجود پرمهر مادر در کنار وجود دیگری به نام پدر معنا گرفته است. اینک چندسالی است که روز پدر نیز به مناسبت های سال اضافه شده و این برای ما فرصتی است تا از پدری که همیشه برای ما سرپناه امنی بوده و تکیه گاهی گرم، و همواره آرامش و امنیت را با دستان گرمش به ما هدیه داده است، تشکر کنیم و بر دستانش بوسه زنیم.

او همیشه امید به خوشبختی ما دارد و با خنده ما شاد و با اندوهمان غمگین شده و دم بر نمی آورد، زیرا او یک مرد است و مردان پدر همیشه در سکوت، می گریند.

بابای خوبم، روزت مبارک!

همه ما آدما به نوعی دوست داریم تاثیرگذار باشیم، می خوایم اطرافیانمون رو ارشاد کنیم یا توی مسائل فکری به هم کمک بدیم اما آیا واقعا این کارو بلدیم؟! می دونیم از چه راهی بهتر میشه روی دیگران تاثیر گذاشت یا تو وجودشون نفوذ کرد و سعی کرد به درستی و با منطق نظرشون رو تغییر داد؟ (البته اگر واقعا نظر خودمون درست باشه!!!!!!!) در این جور مواقع، معمولا چندتا راه به ذهن ما می رسه؛

خیلی دوستانه و بامحبت هرچند ظاهری طرف مقابلمون رو راضی کنیم که معمولا کوتاه ترین راه و بهترین راهه؛

با داد و فریاد و یا حتی زور و خلاصه هر جور که میشه مجبورش کنیم حرفمون رو قبول کنه که با این روش فقط تبدیل شدیم به یه آدم زورگو که داد می زنه تا دیگران ساکت بشن؛

و در نهایت، با طعنه و کنایه (که تازه به نظرمون جالبه و راه جدیدی هم به نظر می رسه) طرف رو متقاعد کنیم، اما خبر نداریم با این راه از غرور و شخصیت طرف روبرو چیزی باقی نمی ذاریم. (هرچند به این قسمتش اصلا توجه نمی کنیم.)

اما هیچ کس نیست بگه: "آخه تو که اینقدر خوبی، مهربونی، به فکر دوستتی، دوستش داری....خب، چرا همون راه اول رو انتخاب نمی کنی یا اینکه راه بهتری برای تاثیرگذاری پیدا کن!"

تازگی ها جوری شده که تو هر مجلسی می ریم از همه چی شکایت میشه!

از آدما، حکومت، دولت، کار، درس، دانشگاه، قیمت ها، آزادی بیان، حجاب و درنهایت از زندگی! همه جا حرف از فیلتر شدن، خفقان، ناراحتی و هزار جور غم و غصه است. همه جا صحبت از محدودیت میشه، همه جا میگن حرف نزن چون کسی نمی خواد به حرفات گوش بده! جایی نرو چون به چشم نمیایی! همه اش فشار، همه اش سکون! همه اش سکوت! همه اش حبس و خفه شدن صدا در سینه! همه مون عادت کردیم فقط بدی های زندگی رو ببینیم! فقط انرژی های منفی رو جذب کنیم!

چرا نمی تونیم از توی این همه چیزای بد و ناجور، چندتا دونه فکر خوب و مثبت پیدا کنیم؟! یعنی هیچی خوب نیست؟! یعنی هیچ جا آرامش نیست؟! یعنی خدا هیچوفت جای شکر برای ما نگذاشته؟!! یعنی هیچ جا آزادی نیست؟!

یعنی هیچ آدرسی آزاد نیست؟!!!!

مریم و سعیده

می خوایم چار تا جمله حرف حساب بزنیم.

• مریم شریعت پناهی
• سعیده یارمحمدی

این وبلاگ متعلق به سعيده می باشد